Vorig jaar na de zomervakantie schreef ik ook over weerbaarheid. Toen vanuit Vancouver Island, waar ik met de kinderen op vakantie was. Een omgeving waar natuur, grote afstanden en risico’s zoals bosbranden (en wilde beren) ervoor zorgen dat zelfredzaamheid voor veel inwoners heel normaal is. Deze zomer was de bestemming totaal anders: New York City. Maar de vraag bleef eigenlijk hetzelfde: hoe weerbaar zijn we als het normale leven ineens niet meer zo normaal is?
Het komt steeds dichterbij
Deze zomer waren er op veel plekken in de wereld extreem hoge temperaturen. Hitte, droogte, watertekort en serieuze natuur- en bosbranden. In Europa werden onder andere Frankrijk en Spanje hard geraakt. Ver weg? Misschien. Totdat je er zelf op vakantie bent, er naartoe gaat, of je er familie of vrienden in het gebied hebt.
En inmiddels zien we ook in Nederland regelmatig natuurbranden. Onze brandweer – met heel veel vrijwilligers – staat dan klaar. Maar wat als er meerdere grote incidenten tegelijk zijn? We kunnen niet voor alles naar de overheid en hulpdiensten blijven kijken. Er komt een moment waarop je het eerst zelf moet doen. Dus: hoe goed ben jij voorbereid?Doe je genoeg om brand te voorkomen? Weet je wat je moet doen als je plotseling je huis uit moet? Heb je een noodpakket? Een vluchttas? Of denken we vooral: het zal wel loslopen?
36 graden in New York
Terug naar onze vakantie. In New York was het tussen de 30 en 36 graden. Best afzien als je de hele dag door de stad loopt. Gelukkig is er een simpele oplossing: naar binnen. Vrijwel ieder gebouw wordt met airco’s flink gekoeld. Winkels, hotels, restaurants, musea: overal koude lucht. Heerlijk. Maar ik vroeg me ook af: wat als hier de stroom uitvalt?
New York is een echte 24/7-economie. Heb je iets nodig, dan haal je het. Eten, drinken, vervoer, informatie: alles is altijd beschikbaar. Maar zonder elektriciteit en internet? Geen airco. Geen lift. Mogelijk geen betaalverkeer. Geen internet. En miljoenen mensen die allemaal iets nodig hebben. Hoe zelfredzaam is de gemiddelde New Yorker dan eigenlijk? En eerlijk gezegd: hoe zelfredzaam zijn wij in Nederland als er zoiets gebeurt?
Veilig gevoel? Of toch niet?
Wat in New York ook opvalt, is de enorme hoeveelheid politie. Op belangrijke plekken staan regelmatig drie tot vijf agenten. Politieauto’s zie je overal en op veel locaties hangen bordjes met informatie over wat je bij een incident moet doen. Dat geeft een veilig gevoel. Maar ben je daardoor ook veiliger en weerbaarder? Geen idee. Veel hulpverleners om je heen betekent namelijk nog niet dat ze tijdens een grote crisis ook direct voor jou beschikbaar zijn.
Dat geldt in New York. En net zo goed in Nederland.
Natuurlijk ook even bij de brandweer…
En ja, ik kon het natuurlijk weer niet laten. Mijn dochter en ik kwamen een aantal mannen van de New Yorkse brandweer tegen die in een schaduwrijke straat even aan de enorme hitte probeerden te ontsnappen. Natuurlijk even een praatje gemaakt en samen op de foto. Beroepsdeformatie zullen we maar zeggen. Ook zij waren extra alert. Want hitte en droogte betekenen simpelweg meer risico.
En daarmee was het cirkeltje van deze vakantie eigenlijk weer rond.
Vancouver Island of New York. Frankrijk, Spanje of Nederland. De omstandigheden verschillen enorm, maar de vraag blijft hetzelfde: wat doe je als iets wat je iedere dag vanzelfsprekend vindt, ineens niet meer werkt?Geen stroom. Geen internet. Geen water. Of hulpdiensten die niet direct beschikbaar zijn.
Weerbaarheid begint wat mij betreft niet met bang zijn voor wat er allemaal kan gebeuren. Het begint met erover nadenken. En vervolgens iets doen. Dus misschien thuis toch maar eens die vluchttas klaarmaken. Want hopen dat je hem nooit nodig hebt, is prima. Erop vertrouwen dat je hem nooit nodig zult hebben, is iets anders.
Koos Pulleman is directeur van NIBHV
