Bhv-trainers. Sommigen zijn met het vak opgegroeid, anderen rollen er toevallig in. Bijvoorbeeld onder invloed van hun levenspartner. Luister naar Esther Wouters en Joshua de Jonge van WBO (Wouters Bedrijfs Ontzorging).
Esther, jij hebt de bhv van huis uit meegekregen…
Esther: “Dat klopt. Mijn vader is dit bedrijf begonnen, ongeveer 20 jaar geleden. Maar toch ben ik er niet meteen ingestapt. Ik heb jarenlang gewerkt met jongeren met moeilijk gedrag en een verstandelijke beperking. Mooi werk, maar ook fysiek zwaar. Je loopt met piepers, en je moet soms ingrijpen bij agressie of automutilatie. Op een gegeven moment kreeg ik gezondheidsproblemen en kon ik het niet meer opbrengen.”
En toen heb je je aangesloten bij het bedrijf van je vader?
Esther: “Inderdaad. Ik ging daar de administratie doen. Maar al snel besefte ik dat ik niet de hele dag op kantoor wilde zitten. Mijn vader vond dat geweldig om te horen: die schreef me meteen in voor een instructeursopleiding. En vervolgens ben ik door gaan studeren. Ik werd combi-instructrice op het gebied van bhv, en instructeur acute zorg bij alcohol- en drugsincidenten. Ook ben ik gaan werken in de assisterende medische spoedzorg op evenementen. Dat is heel leerzaam, omdat je op zo’n groot festival niet zo snel 112 belt. Je wilt de ambulancedienst niet onnodig belasten, dus maak je deel uit van een heel medisch team.”
En jij, Joshua? Heb jij ook een achtergrond in bhv?
Joshua: “Niet zoals Esther. Ja, mijn vader was brandweerman, maar ikzelf ging een heel andere kant op: ik werkte in de e-commerce en ik deed de digitalisering bij een Aziatische plantenkwekerij. De echte passie voor bhv ontwikkelde ik via Esther. Op onze eerste date zei ze meteen: ‘Hartstikke leuk, maar ik heb hier een bedrijf met mijn vader, dus ik ga hier niet weg.’ En dus ben ik verhuisd naar Brabant.”
Het was dus meer de passie voor Esther dan voor bhv?
Joshua: “In het begin wel, maar ik vond het allemaal wel erg interessant. En toen Esthers vader aangaf dat hij echt met pensioen ging, besloot ik dat ik een deel van de werkzaamheden wilde overnemen. Ik volgde de benodigde opleidingen en ik ging stage lopen bij Esther.”
Hoe was dat?
Joshua: “De eerste keer dat ik met haar meeliep, was bij een festival. Een jongen was betrokken geraakt bij een vechtpartij en was helemaal tegen de grond geslagen. Het zag er niet goed uit, maar Esther bleef ijzig kalm. Ze stabiliseerde hem, en gaf mij ondertussen precieze aanwijzingen: welke tas ik moest pakken, welk vakje, wat ze exact nodig had. Ondertussen kwam de ambulance aan, rende security voorbij om de daders te pakken, maar zij bleef volledig geconcentreerd op de jongen. Ja, die heeft het overleefd.”
En nu geven jullie samen bhv-trainingen. Doen jullie dat op jullie eigen locatie of bij de klant?
Esther: “Allebei. Wij hebben hier een eigen opleidingscentrum met een leslokaal, een kantine en een binnenplaats voor de blusinstructies. En achterin hebben we een loods met alles rond blusmiddelen en onderhoud. Maar als een bedrijf meerdere bhv’ers heeft, geven we ook trainingen op locatie. Soms is dat inhoudelijk beter, omdat je dan kunt oefenen in de eigen werkomgeving. En vaak maakt zo’n training ook onderdeel uit van een teamdag: samen trainen, samen lunchen, elkaar beter leren kennen.”
Wat vinden jullie nu het mooist aan de bhv-wereld?
Joshua: “De afwisseling. Ik kom bij varkensboeren, advocatenkantoren en alles wat daartussen zit. Je ziet hoe bedrijven werken, niet op papier, maar in de praktijk. Hoe hangen de blusmiddelen erbij? Zijn de nooduitgangen versperd? Wordt er echt nagedacht over veiligheid, of is dat iets wat één keer per jaar op de agenda staat? Nee, advocatenkantoren scoren daar niet altijd beter op dan varkensboeren. Bij sommige agrarische bedrijven zeggen ze meteen: hier heb je de sleutel van alle panden. Kijk maar wat je tegenkomt, en zorg dat het in orde is. Maar bij andere organisaties roepen ze iets als: de blussers staan buiten, want je hoeft niet binnen te komen.”
In het laatste geval gaat het waarschijnlijk niet om bhv-trainingen, maar om inspecties…
Joshua: “Inderdaad, maar wat mij betreft lopen die twee in elkaar over. Wat het echt interessant maakt, is dat ik verschillende activiteiten op elkaar kan laten aansluiten. Als ik bij een bedrijf kom om bijvoorbeeld de blusmiddelen te keuren, dan kan ik die ervaring vaak meenemen naar de bhv-training.”
Hoe gaat dat dan precies?
Joshua: “Ik heb bijvoorbeeld een keer een foto gemaakt van twee blussers die echt helemaal onder het vuil zaten. Die gebruikte ik bij een quiz, tijdens een training. En weet je wat een van die cursisten gelijk riep? ‘Hé, die blussers zijn van mij!’ Nee, natuurlijk ga je dan niemand afbranden, maar je kunt wel aan de andere cursisten vragen of ze dit herkennen.”
En wat motiveert jou, Esther?
Esther: “We doen hier ons best om een veilige omgeving te creëren. Want veilig werken begint bij veilig leren. Zelf heb ik ervaren hoe lastig dat leren kan zijn als je niet goed in je vel zit of als je geen goede begeleiding krijgt. En later, toen ik de juiste mensen om me heen had, merkte ik hoeveel er wel mogelijk was. Daarom willen we tijdens de les duidelijk maken dat je iedere vraag kunt stellen die je wilt. En dat je niet bang hoeft te zijn om fouten te maken. Het allermooiste vind ik als mensen terugkomen en vertellen dat ze iets hebben gedaan in een echt acute situatie. Iets als: ‘Mijn moeder ademde niet goed, of: mijn kind had zich verbrand, of: iemand viel flauw. En ik wist wat ik moest doen door de bhv-les!’”
Tot slot: hoe verloopt jullie samenwerking met de NIBHV?
Joshua: “Daar werken wij nauw mee samen. We gebruiken het opleidingsportaal, melden cursisten daar aan en certificeren ook via de NIBHV. Voor ons is dat belangrijk. Nieuwe klanten vragen zich vaak af waar ze hun bhv moeten regelen, en of ze dan wel een serieuze opleiding krijgen. Dan kunnen wij zeggen: bij ons krijg je niet zomaar een training waarvan je maar moet hopen dat die goed is. In plaats daarvan krijg je een opleiding die is opgebouwd volgens een duidelijke standaard, met een erkend certificaat.”